ஓசையடங்கிய மனம்

ஒரு நேர்கோட்டிலோ

எந்தவொரு புள்ளியிலுமோ
கிட்டத்தட்ட
வசப்படாத சூரியனின் முதல் கீற்றைப்போல
வட்டத்தின் அத்தனை மூலைகளிலும்
ஒருநொடிக்குள் தெறித்தோடி
மலையுச்சியில் குளிர் கூசி நிற்கும்
கோணிய என் மனதிற்கு
இப்போதைய
புருவமத்தியிலோ
பினியல் சுரப்பியிலோ
என்றோவொரு வயோதிக
மழைகாலங்களிளோ
பறைகிழித்துக்கேட்கும் அழுகுரலிலோ
அதைத்தாண்டி தூவப்படும்
ரோஜாவோ
செண்டுமல்லி வாசனையிலோ
அல்லது
தீயின் பிரதேசத்திலோ
எப்படியோ
என்றாவது சாத்தியப்படட்டும்
மூன்றாம் தந்திரத்தில்
திருமூலனருளிய
ஓசையடங்கிய மனம்.

நீயெனும் மௌனம்

விட்டுச்சென்ற
மௌனங்களில்
சகிக்கமுடியாத
நீயாகிறாய்
நீ

கனத்த உன் மெளனங்களை
சுமந்து செல்கையில்
நீயில்லாத வலியும் சேர்த்து
வலிகள் எல்லை கடந்தவொரு பொழுதில்
தவறி
என் வீடுமுன் தேங்கி நிற்கும்
மழை நிரப்பிய
பழுப்புநீரில்

வீழ்கையில்

சிறுவயதுமுதல்
கனவில் வரைந்து

முடிக்கயியலாத
பறவையொன்று
உயிர்த்தெழுந்து
என்னயும் கவ்விச்சென்றது.
எதோவொரு

இதய அறையில்
என் தெய்வங்களிடம்
உனை மறக்காமலிருக்க வேண்டியது மட்டும்
அறும் கடைசி நூலாய்
உறுத்திக்கொண்டேயிருக்கிறது.

சொற்கொலை

நம் பிரிவின்முன் ரயிலேறியபோது

நீ சொன்ன சொற்கள்

என் எல்லா ரயிலுக்கான காத்திருப்பிலும்

பிளாட்பாரமெங்கும் சிதறிக்கிடக்கும்.

ரணம்கூட்டும் சொற்கள்மட்டும் பொறுக்கியெடுத்து

தண்டவாளத்தில் கொலைசெய்யவைப்பேன்.

ரயிலேற்றி கொலைசெய்யப்பட்டபின்னும்

பயணம்முழுவதும் இம்சித்துக்கொண்டிருக்கும்

மரண ஓலமாய்

உன் நினைவுகளோடு...